Subskrybuj nas na Youtube
Zapisz się na newsletter
Dlaczego dzieci przeklinają?
Dla większości przedszkolaków i wczesnoszkolnych dzieci przekleństwa to „zwykłe słowa”, których znaczenia często jeszcze nie rozumieją. Fascynacja nimi wynika przede wszystkim z reakcji dorosłych i starszego rodzeństwa - śmiech, zdziwienie lub próba napomnienia nadają słowom szczególne znaczenie. Dzieci szybko uczą się, że wywoływanie takiej reakcji jest zabawne i atrakcyjne. Badacze języka wskazują, że przeklinanie pełni u dzieci wiele funkcji. Najczęściej używają go, gdy są rozgniewane lub sfrustrowane, aby się wyładować. Innym powodem może być chęć zwrócenia na siebie uwagi dorosłych lub rówieśników. Czasem wulgaryzmy służą również do „uprzedzania ataku”, np. gdy dzieci przewidują konflikty i próbują sprowokować innych słowem.
Przeklinanie przez dzieci czy jest się czego obawiać
Dawno temu, sposobem reagowania na przekleństwa dzieci była kara w postaci mycia ust mydłem. Na szczęście takie metody już nie obowiązują, a specjaliści zalecają spokojne podejście. Dopóki dziecko nie używa słów, aby kogoś obrazić, rodzice mogą reagować humorem, spokojem lub po prostu ignorować nieodpowiednie słowa. Często przekleństwa tracą atrakcyjność dla dziecka, jeśli nie wywołują zamierzonej reakcji dorosłych. Zabawa słowami, w której dzieci wymyślają własne przezwiska, może być w pełni nieszkodliwa - pod warunkiem, że obie strony bawią się tym równie dobrze i nikt nie czuje się urażony.
Sposoby na ograniczenie wulgaryzmów u dzieci
Jeśli rodzicom przeszkadzają wulgaryzmy, można spróbować zastąpić je kreatywnymi alternatywami. Prostym sposobem jest wprowadzenie „śmiesznych przekleństw”, które nie ranią innych. Takie zabawne słowa pozwalają dzieciom wyrazić emocje bez używania wulgaryzmów. Liczne narzędzia online, w tym generatory „śmiesznych przekleństw”, mogą być inspiracją do wspólnych gier słownych, które uczą kreatywności i poczucia humoru. Problem pojawia się, gdy dzieci celowo używają przekleństw, aby kogoś zranić. Należy wtedy w sposób spokojny i konsekwentny wyjaśnić, dlaczego dane słowo może być obraźliwe i nieodpowiednie. Przykładem mogą być wyzwiska wobec rodzeństwa lub rówieśników, a także określenia odnoszące się do czyjejś orientacji czy niepełnosprawności. W takich sytuacjach warto usiąść z dzieckiem i zapytać o powód użycia słowa, a następnie wytłumaczyć, jak może ono zranić innych. To także okazja, by uczyć dzieci nazywania własnych uczuć i wyrażania ich w bezpieczny sposób. Zamiast krzyczeć „Jesteś głupi!”, dziecko może powiedzieć: „Zabrałeś mi zabawkę i mnie to smuci. Proszę, oddaj mi ją”. W ten sposób dzieci uczą się empatii i pokojowego rozwiązywania konfliktów. Dzieci uczą się przede wszystkim przez naśladowanie. Rodzice, którzy często przeklinają, mogą nieświadomie wzmocnić nawyk dziecięcych wulgaryzmów. Dlatego warto, by dorosły był wzorem i pokazywał alternatywne sposoby wyrażania frustracji lub złości, np. „O rany!” zamiast wulgaryzmu. Nawet drobne zmiany w codziennym języku mogą wpłynąć na zachowania dzieci.
Dlaczego dziecięce przekleństwa czasem wprawiają rodziców w zakłopotanie
Rodzice często czują się skrępowani w miejscach publicznych, gdy ich dziecko przeklina. W domu reakcje bywają spokojniejsze, ale w poczekalni u lekarza czy na placu zabaw pojawia się wstyd. Warto pamiętać, że przeklinanie dzieci nie świadczy automatycznie o niskim wykształceniu opiekunów czy błędów popełnionych w wychowaniu dziecka. Badania pokazują, że nawet osoby z wyższym wykształceniem używają wulgaryzmów, szczególnie w kontekście prywatnym, za plecami innych lub w emocjonalnych sytuacjach. Przekleństwa u małych dzieci są zjawiskiem naturalnym i zazwyczaj nieszkodliwym. Stanowią element eksperymentowania z językiem i wyrażania emocji. Kluczowe dla rodziców jest rozróżnienie sytuacji, w których słowa są zabawą, od tych, gdy służą ranieniu innych. Odpowiednia reakcja, nauka wyrażania uczuć oraz wprowadzenie kreatywnych alternatyw pozwalają dzieciom opanować język w sposób bezpieczny i pozytywny. Spokój, konsekwencja i własny przykład dorosłych są najlepszą receptą na to, by dzieci rozwijały się językowo, emocjonalnie i społecznie - bez potrzeby nieustannego wykrzykiwania wulgaryzmów.
